Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
The adventure of Love
.

woensdag 23 maart 2016
Cuenca y 'Semana Santa'
Na zwieren, zwaaien en fietsen in Banos zijn we zaterdag 19 maart aangekomen in Cuenca. Zondag zijn we de hele stad doorgelopen, en wat heb ik ervan genoten om met mijn camera door de schattige straatjes te lopen. Elk straatje leek er weer anders uit te zien met lieve Spaans-achtige gebouwtjes en op elke hoek van de straat weer een nieuwe kerk of kapelletje. Daarbij was het ook nog eens de opening van 'Semana Santa' (heilige week) in Ecuador: palmzondag. In de verschillende kerken waren er al vieringen en daarbij zagen we overal mensen lopen die een bundeltje (palm)takken vast hadden of het op straat verkochten. Op een gegeven moment toen we bij een ander kerkje aankwamen stonden er allemaal mensen buiten verzameld en werd er een beeld van Jezus naar buiten gedragen. Vervolgens kwam ook de priester en liepen iedereen in een stoet de straat door, gevolgd door 'Jezus'. Heel bijzonder om mee te maken!
Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
donderdag 17 maart 2016
Goodbyes and travels!
Het is zo’n ruim
6 weken nadat ik vertrokken ben uit nederland en onderhand zit mijn stage er al
weer op en ben ik begonnen met een mooie
rondreis van ruim 2 weken samen met Esther en Laura.
Al was de laatste
week van mijn tijd in Riobamba gekenmerkt door ziekte (waarschijnlijk voedselvergiftiging);
ik heb 2 hele mooie laatste weken gehad van mijn stage.
Het is ontzettend
snel gegaan en wat heb ik ervan genoten. Ik heb zoveel mogen leren, zoveel
mooie mensen mogen ontmoeten en heb weer een nieuwe cultuur in mijn hart mogen
sluiten.
Zo’n anderhalve
week geleden heb ik voor de tweede keer tijdens mijn stage mogen preken! Dit
keer was het op zaterdagavond voor de jeugd van de kerk. Superspannend, maar
opnieuw heel erg leuk en mooi om te doen. Ik heb gesproken over de lasten die
we soms als een juk met ons meedragen. Dingen in ons leven waar we mee zitten:
verdriet, afwijzing, onzekerheid, zonden, pijn etc. Er zijn zoveel dingen waar
wij als mensen mee kunnen (blijven) worstelen! Vanuit de Bijbel heb ik de
jeugd vertelt dat Jezus ons uitnodigt om
deze dingen bij Hem te brengen, en Zijn juk (wat licht is!) op ons te nemen.
Het is niet zo dat het volgen van Jezus dan meteen makkelijk is, maar het is
wel een mooi avontuur! Dit kon ik dan weer mooi verbinden met het beklimmen van
de Chimborazo: niet makkelijk, maar een prachtige wandeling met een fantastisch
uitzicht. Dit hadden we namelijk deze dag met een groepje van de jeugd gedaan.
Door de hoogte was het erg vermoeiend: we waren snel buiten adem en hadden soms
last van hartkloppingen. In kleine stapjes gingen we dus omhoog en kwamen
uiteindelijk bij een meer met uitzicht op de top van de vulkaan, zo’n 5100 meter hoog. Het was erg gaaf en leuk om te doen met een grote groep van de kerk!
Daarnaast heb ik
in mijn laatste twee weken nog 2 interviews mogen houden. Dit vond ik een van
de meest bijzondere dingen van mijn stage: het interviewen van de vrouwen. Ik vind
het bijzonder dat ze mij zo dichtbij lieten en een stukje van hun verhaal met
mij hebben gedeeld. Ook deze vrouwen vertelden over het huiselijk geweld dat
bij hen thuis plaatsvindt. Ze beaamden dat dit bij veel Quichua gezinnen
gebeurd. Daarbij vertelden ze mij ook dat ze hier onderling met elkaar over
praten. Soms op een negatieve manier dat er geroddeld wordt, maar vaak ook op
een positieve en bemoedigende manier. Wanneer ik een van de vrouwen vraag om
een voorbeeld te geven van een situatie, vertelt ze dat ze op zondag altijd de
was doet voor het hele gezin (met de hand!). Als haar man ziet dat er nog een
vlekje zit op de kleding, wordt ze geslagen. Vervolgens vraag ik haar of ze
hier tegenin kan gaan, of dat er verandering mogelijk is, en daar is ze heel
kort en duidelijk over: ‘hij is de man’. Het lijkt hier zo ingebakken te zitten
in de cultuur dat de man ‘de baas’ is in alles en dat de vrouw daar maar mee
moet leven. Mijn licht feministisch gekleurde bloed heeft daar toch een beetje
moeite mee. Het feit dat ik hier iets
aan zou willen veranderen, maar het vervolgens ook moeilijk om weg te gaan.
Afgelopen weekend
hebben we afscheid genomen van de jeugd, de kerk en het team. We zijn verwend
met cadeautjes, lieve woorden en veel ‘Dios de bendigas’. Mooie mensen die we
hebben ontmoet en die ik nooit zal vergeten. Met z’n drieën zijn we begonnen
met een rondreis van zo’n 2enhalve week.
We zijn begonnen in Banos, waar we
dinsdag fijn geschommeld hebben aan het einde van de wereld. Woensdag hebben we een tour
naar de jungle gedaan, inclusief gezicht onder de verf en moddermasker, zwemmen in een prachtige waterval en wandelen in de jungle. Ontzettend leuk om te genieten van dit prachtige land en
even vakantie te vieren en te ontspannen na een paar hele intensieve en bijzondere stageweken.
Ondertussen ben
ik ook weer opgeknapt van mijn (waarschijnlijk) voedselvergiftiging, dus dat is
ook erg fijn! Hierna gaan we nog naar Cuenca, (misschien Guilatoa), Mindo en
Quito en op 31 maart vliegen we weer naar Nederland.
Ciao,
Laurien
PS: Mocht een van jullie geïnteresseerd zijn in een stage bij SEMILA, of een academische minor over Missions in de Quichua-context: houdt de volgende Facebook pagina op de hoogte! Voor vragen hierover kun je bij mij terecht :)
https://www.facebook.com/IMC-1041004052628322/
dinsdag 1 maart 2016
Las mujeres de Quichua
De tijd vliegt! Ik ben al bijna op de helft van mijn tijd in
Ecuador! Een van de dingen waar ik in de afgelopen weken mee bezig ben geweest
is een onderzoek naar de rol van de vrouw binnen de Quichua bevolkingsgroep.
Door middel van interviews, observeren en een enquête ben ik bezig naar een
onderzoek naar de Quichua vrouwen. In de afgelopen weken heb ik hier dus aardig wat over geleerd, en ben ik
weer heel wat verhalen van vrouwen rijker.
De vrouwen hier
dragen de verantwoordelijkheid voor het gezin en heel het huishouden: ze zijn
verantwoordelijk voor de kinderen, het vee en alles wat bij het huishouden komt
kijken. En vaak hebben ze daarnaast ook
nog een baan. Dit betekent dat ze vaak erg vroeg in de ochtend (rond 4 uur)
opstaan om het vee te verzorgen zodat ze op tijd klaar zijn om het ontbijt
klaar te maken voor de man en de kinderen. De rest van de dag is ze bezig met
het huishouden en soms nog een baan ernaast.
Zo sprak ik een
vrouw die een eigen hamburgertent runt. Naast dat ze voor haar gezin zorgt en
het huishouden runt, maakt ze elke dag de ingrediënten klaar voor de hamburgers
en frietjes om vervolgens van 16-22 uur haar hamburgers te verkopen. Daar zijn
onze 8-uurse werkdagen niks bij!
In het interview onder het genot van een heerlijke hamburger vertelt ze me ook dat er veel misbruik en geweld plaatsvindt onder de Quichua vrouwen. Haar eigen man eist bijvoorbeeld altijd meer geld;
wat ze verdient is nooit genoeg. Ondanks dat ze heel erg hard werkt,
erg hard haar best doet, is het nooit genoeg. De mannen straffen de vrouwen
vaak met een pak slaag, harde scheldwoorden en/of het achterhouden van geld. In
haar eigen huwelijk is dit door de jaren wel verbeterd: haar man is minder
gewelddadig en luistert naar haar
wanneer ze voorleest uit de Bijbel. Toch gaat hij nog niet mee naar de kerk, en
dit is een groot gebedspunt voor haar, samen met veel andere vrouwen.In het interview onder het genot van een heerlijke hamburger vertelt ze me ook dat er veel misbruik en geweld plaatsvindt onder de Quichua vrouwen. Haar eigen man eist bijvoorbeeld altijd meer geld;
Het is heftig om
de verhalen te horen, en het doet me oprecht veel pijn om te zien en horen dat
vrouwen hier minderwaardig worden behandeld, hoe hard ze soms mishandeld worden door hun eigen mannen en geen erkenning krijgen voor al
het werk dat zij doen. Dit maakt ook dat de vrouwen sterk zijn en hun toevlucht
zoeken en vinden bij God. Daarbij heb ik ook verschillende lichtpuntjes gehoord
in de interviews die ik gehouden heb: de verbetering waar ik net over vertelde,
een vrouw die zegt niet bang meer te zijn voor haar man en een vrouw die
observeert dat het bij de christelijke gezinnen anders is dan de
niet-christelijke gezinnen. Zo zijn de niet-christelijke mannen nog strenger op
dat de vrouwen het huis niet verlaten en is er minder geweld onder de
christelijke mannen. Ook ligt er een verantwoordelijkheid bij de vrouwen
volgens sommigen: veel gaan niet naar school, studeren niet en komen daardoor
ook lastiger aan een baan. Deze twee factoren laten dan ook het belang van goed
onderwijs: zowel gewoon onderwijs als christelijk onderwijs, in mijn optiek.
Naast het
onderzoek waar ik mee bezig ben, help ik
ook mee met het vrouwenproject. Naast dat ik hier een verslag voor zal
schrijven naar aanleiding van mijn observaties heb ik meegeholpen met een
vrouwen conferentie.
Een foto van deze dag die heel goed de situatie van de vrouwen weergeeft is deze foto van de spiegel. op deze spiegel schreven we woorden die naar hen geroepen/gezegd worden: niet dienstbaar, lelijk, ' je weet niks', nutteloos..
Ik mocht bij deze dag de aflsuitende preek
geven. Mijn eerste échte preek nadat ik in December het vak ‘Homilitiek’ heb
gevolgd. Ik heb ontzettend genoten van dit vak, heel veel geleerd en ook wat
zekerder geworden in het publiek spreken. Ik had dus ook erg veel zin om de
preek te geven, en ik moet zeggen dat het goed ging en dat ik er erg van
genoten heb! Het was heel bijzonder om deze vrouwen te bemoedigen om ze schoon
te laten wassen door Jezus en hen ervan te verzekeren dat God ze zo mooi gemaakt
heeft.
Ondertussen ben
ik al bijna op de helft van mijn tijd hier in Ecuador. Omdat ik het hier lekker
druk heb en erg geniet gaat de tijd lekker snel, al heb ik natuurlijk ook wel
weer zin om over 4 weken Alexander weer te mogen knuffelen, m’n familie weer te
mogen zien en het ‘gewone’ leven op de ETF weer op te pakken. Maar eerst nog 4
weken maximaal genieten in dit heerlijke land. Ik zal nog 2 weken stage lopen
en mijn werkzaamheden hier afronden, en daarna zal ik nog 2 weken rondreizen
met Laura en Esther. Ik ben benieuwd welke mooie dingen we allemaal gaan zien
in dit prachtige land.
Hasta la vista,
Laurien.
zaterdag 20 februari 2016
Het echte werk is begonnen!
Hoewel mijn
eerste week nog bestond uit oriënteren en wennen, ben ik ondertussen lekker van
start gegaan. Ik ben hier tenslotte voor mijn stage, en hier moeten uren voor
gemaakt worden! De eerste preek en Bijbelstudie zijn gegeven en de eerste
vergaderingen zitten erop.
Ook de
Bijbelstudie die ik afgelopen dinsdag gegeven heb werd op het laatste moment
gepland: maandag had ik niet zoveel te doen en besloten Donata en ik dat ik de
Bijbelstudie wel op me kon nemen. Ook dit was een uitdaging, aangezien ik twee
Spaanse blaadjes voorgeschoteld kreeg om het uurtje studie mee te vullen. Nu
heb ik na heel wat uurtjes Duolingo en geoefen hier wel een kleine basis van
Spaans, maar een volledige Bijbelstudie in het Spaans was me wat te hoog
gegrepen. Met behulp van Google Translate ontcijferde ik het programma en
begreep ik aardig wat de bedoeling was. Ik heb het me eigen gemaakt en de
studie uiteindelijk gegeven. Hierin was het nog een hele uitdaging om op het
niveau van het publiek te komen. In deze cultuur denken ze op zo’n andere
manier dan we in het (wetenschappelijke) westen gewend zijn. 1 van mijn
leerdoelen voor mijn stage is dan ook om een Bijbelstudie op een goede manier
voor te bereiden met de cultuur en doelgroep voor ogen. Met de feedback van
mijn evaluator hoop ik dat het me lukt om het de volgende keer nóg iets beter
toe te spitsen op de mensen die voor me zitten. Het is gaaf om met zo’n andere
cultuur om te gaan, hen te leren kennen en af te tasten wat voor hen ‘normaal’
en goed is.
Terwijl ik dit
typ (donderdagavond 10 uur) klinken er geluiden van het Quichua vrouwen koor
door het gebouw van SEMILA. Ook zo’n typisch cultureel dingetje waar wij als
Nederlanders toch iets minder goed bijkunnen. Het koor is hier echt zó
belangrijk! De vrouwen zingen op altijd hetzelfde deuntje, met stalen blikken
(want lachen is oneerbiedig) met een heel hoog stemmetje Quichua liedjes. Echt
een mooi cultureel iets om van te genieten. Op dit moment heb ik hier nog geen foto's van; hopefully later!
Tenslotte zijn we donderdag naar een Quichua markt geweest.
Ik kon dit ook goed gebruiken voor mijn onderzoek, waar ik in de volgende blog
iets over zal vertellen. Dit was niet zo’n toeristenmarktje waar je allemaal dezelfde
souvenirs vindt, maar een échte Quichua markt waar de Quichua’s hun spulletjes zelf ook kopen. Er waren nog steeds veel kraampjes met dezelfde producten: kleding,
fruit, sieraden, hoeden etc.
Het was echt een hele mooie belevenis, ik geniet
elke keer weer van de kleren die de vrouwen aan hebben. Er was ook een veemarkt
bij wat een nóg bijzondere belevenis was: cavia’s, konijnen, kippen in hokjes klaar
om verkocht te worden en levend in grote tassen gestopt te worden. Overal
liepen dus mensen met een grote plastic tas mee waar de boodschappen (levende
dieren) in gedaan werden. Een bizar tafereel en het was er bijzonder druk!
Hieronder zijn enkele foto’s geplaatst ter impressie.
Ook probeer ik
geregeld wat foto’s te plaatsen op Instagram, dus mocht je daar geïnteresseerd
in zijn: volg me op Instagram: lautjewally
woensdag 10 februari 2016
Carnaval en cavia.
Ondertussen is
het al ruim een week geleden dat ik na een zwaar afscheid op Schiphol en een
14-uur durende vlucht aankwam in het warme Ecuador. Ik werd op het vliegveld van Guayaguil opgehaald door de decaan van de bijbelschool SEMILA, Laurita. Omdat
het al laat was sliepen we die nacht bij haar tante en zouden we de volgende
dag naar Riobamba reizen met de bus. Bij de tante aangekomen wachtte haar halve
familie mij op. Na twee uur pizza eten en kletsen met het 20-jarige nichtje Sylvia van
Laurita, kon ik ein-de-lijk mijn bed in om 9 uur (3 uur s’nachts NL tijd).
Ondanks dat ik ontzettend moe was, was
het heel leuk om meteen kennis te maken met de Ecuadoriaanse gastvrijheid en
wat meer over Ecuador te weten te komen door het gesprek met Sylvia.
De dag erna kwam
ik na een busreis van 5 uur veilig aan in Riobamba. Ik werd ontzettend warm
ontvangen door Donata, mijn stagebegeleidster, en Laura en Esther, twee
Nederlandse vrijwilligers waarmee ik ook op de kamer slaap. Ik viel deze week
midden in een hele drukke week aangezien er zo’n 70 studenten op SEMILA waren
voor een lesweek. Ik heb deze eerste week vooral gebruikt om te wennen, over mijn jetlag heen
te komen en mensen te leren kennen. Ik heb het allemaal lekker over mij heen
laten komen en mij op sleeptouw laten nemen door Laura en Esther (waarvoor mijn dank, girls;)).
Ondertussen heb
ik ook al 4 diensten meegemaakt! Donderdagavond was er een soort
afsluitingsdienst van de lesweek die de
studenten hadden. Het was een uitbundige dienst, met veel geklap, gedans,
gezang en een mooie ‘vertrouw op God’- pinksterpreek. Dit was in eerste
instantie even wennen, maar aan de andere kant geniet ik heel erg van het enthousiasme
en de passie voor God die ze door hun temperamentvolle preken overbrengen. Tijdens
deze twee maanden zal ik geregeld een preek of Bijbelstudie geven en ik voel me
dan ook uitgedaagd om met passie en enthousiasme de boodschap te brengen.
Daarbij rolde ik
dit weekend in een van de leukste evenementen van het jaar in Ecuador:
Carnaval! Dit is een écht familiefeest hier en wordt groots gevierd met
parades, bloemen, water, schuim en verfpoeder. Zaterdag zijn we met een
deel van de staf van SEMILA en twee bezoekers uit El Salvador naar Ambato gegaan, een
stad op ongeveer een uur rijden van Riobamba (waar ik woon). Hier waren veel
musea gratis open met exposities van kunst en vooral ook heel veel bloemen! In deze
stad was het waarschijnlijk verboden om met water te gooien en schuim te spuiten,
want we hebben geen emmer of spuitbus gezien. De dagen erna was het wel raak.
Zondagochtend hadden we namelijk kinderdienst met de kinderen van de kerk. We begonnen de dienst met een flink aantal Spaanse liedjes waar Esther, Laura en ik samen met Elisabeth, een Ecuadoriaanse die de dienst leidde, de dansjes voordeden. Ik heb er ontzettend van genoten om lekker met de kids te dansen. Na dit optreden waar ik me af en toe wel een beetje als een mislukte K3-ster voelde, deden we nog wat spelletjes buiten op het plein van SEMILA.
Na 2
spelletjes ontpopte het spel zich al snel tot een groot watergevecht, waar iedereen
helemaal los ging: op het einde zat er bij iedereen overal water, schuim, bloem
en poeder!
Hierna is er nog volop gedanst; heel erg grappig om te zien hoe gek ze hier zijn van dansen voor God, ik denk dat ik daar wel aan kan wennen.:) Maandag zijn we nog met een groepje naar een ander dorpje, Guano, geweest waar we souvenirtjes bekeken en gekocht hebben en als blanke chica’s flink ondergespoten zijn met nog meer schuim.
Zondagochtend hadden we namelijk kinderdienst met de kinderen van de kerk. We begonnen de dienst met een flink aantal Spaanse liedjes waar Esther, Laura en ik samen met Elisabeth, een Ecuadoriaanse die de dienst leidde, de dansjes voordeden. Ik heb er ontzettend van genoten om lekker met de kids te dansen. Na dit optreden waar ik me af en toe wel een beetje als een mislukte K3-ster voelde, deden we nog wat spelletjes buiten op het plein van SEMILA.
Hierna is er nog volop gedanst; heel erg grappig om te zien hoe gek ze hier zijn van dansen voor God, ik denk dat ik daar wel aan kan wennen.:) Maandag zijn we nog met een groepje naar een ander dorpje, Guano, geweest waar we souvenirtjes bekeken en gekocht hebben en als blanke chica’s flink ondergespoten zijn met nog meer schuim.
Gisteren (dinsdag)
was ook een hele gave dag: samen met Alan en Fabiola (zendelingen hier in
Ecuador) en Valeria (een 25-jarige dokter in het Amazone gebied) zijn we (Laura, Esther en ik) afgereisd naar Capulispungo, een écht Quichua-dorpje. De
Quichua’s zijn Zuid-Amerikaanse indianen die in het Andergebergte in Ecuador leven. Sommige van hen wonen in de stad, maar veel van hen leven ook nog in dorpjes in de bergen. Alan en Fabiola bezoeken deze community’s al zo’n 5 jaar, en hebben al
aardig wat contacten hier opgebouwd. Vanuit Riobamba was het een uur rijden
door de prachtige bergen van Ecuador. In dit dorpje is een kerk aanwezig, waar we
een soort workshop bijwoonden ter ere van carnaval.

Na de workshop nam Alan de leiding over, zong een paar liedjes met hen en leidde vervolgens een aantal spellen. Het was echt heel erg grappig en bijzonder om te zien hoeveel plezier deze volwassen mensen hadden met een paar simpele spellen!
Het was ook bijzonder om te zien hoe anders deze mensen leven dan wat wij gewend zijn: zo simpel en afgelegen van de rest van de wereld.
Na de workshop nam Alan de leiding over, zong een paar liedjes met hen en leidde vervolgens een aantal spellen. Het was echt heel erg grappig en bijzonder om te zien hoeveel plezier deze volwassen mensen hadden met een paar simpele spellen!
Het was ook bijzonder om te zien hoe anders deze mensen leven dan wat wij gewend zijn: zo simpel en afgelegen van de rest van de wereld.
Na de spellen werden we uitgenodigd om te blijven eten en liepen we
naar een houten hutje tegenover het stenen kerkgebouw. Hier zat iedereen dicht
tegen elkaar aan rondom het vuur waarop zojuist gekookt was te genieten van het
eten. Het was erg koud buiten vanwege de hoogte van het dorpje, vandaar dat iedereen knus in het hutje rondom het vuur zat.In de rokerige hut genoten wij van een aardappel met groente soepje vooraf, en cavia, aardappelen en een groente papje als hoofdgerecht.
Al met al heb ik
het hier heel erg goed naar mijn zin. Ecuador is truely stunning! Het is
echt een prachtig land, met een heel gevarieerd landschap, mooie mensen en
lekker eten. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hier mag zijn, dat ik van deze
mensen mag leren en mijzelf en mijn talenten hier verder mag ontwikkelen. Het
is echt een prachtige kans die ik krijg en ik dank God er haast dagelijks voor
dat ik hier mag zijn.
'May the peoples praise you, God; may all the peoples praise you. May the nations be glad and sing for joy, for you rule the peoples with equity and guide the nations of the earth. May the peoples praise you, God; may all the peoples praise you.' - Psalm 67:3-5
'May the peoples praise you, God; may all the peoples praise you. May the nations be glad and sing for joy, for you rule the peoples with equity and guide the nations of the earth. May the peoples praise you, God; may all the peoples praise you.' - Psalm 67:3-5
Abonneren op:
Posts (Atom)