Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
.

woensdag 23 maart 2016
Cuenca y 'Semana Santa'
Na zwieren, zwaaien en fietsen in Banos zijn we zaterdag 19 maart aangekomen in Cuenca. Zondag zijn we de hele stad doorgelopen, en wat heb ik ervan genoten om met mijn camera door de schattige straatjes te lopen. Elk straatje leek er weer anders uit te zien met lieve Spaans-achtige gebouwtjes en op elke hoek van de straat weer een nieuwe kerk of kapelletje. Daarbij was het ook nog eens de opening van 'Semana Santa' (heilige week) in Ecuador: palmzondag. In de verschillende kerken waren er al vieringen en daarbij zagen we overal mensen lopen die een bundeltje (palm)takken vast hadden of het op straat verkochten. Op een gegeven moment toen we bij een ander kerkje aankwamen stonden er allemaal mensen buiten verzameld en werd er een beeld van Jezus naar buiten gedragen. Vervolgens kwam ook de priester en liepen iedereen in een stoet de straat door, gevolgd door 'Jezus'. Heel bijzonder om mee te maken!
Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
Omdat ik verder niet veel te vertellen heb, en daarbij beelden vaak meer spreken dan woorden, dit keer een blog met foto's van Cuenca! Geniet van de foto's deze prachtige stad :)
donderdag 17 maart 2016
Goodbyes and travels!
Het is zo’n ruim
6 weken nadat ik vertrokken ben uit nederland en onderhand zit mijn stage er al
weer op en ben ik begonnen met een mooie
rondreis van ruim 2 weken samen met Esther en Laura.
Al was de laatste
week van mijn tijd in Riobamba gekenmerkt door ziekte (waarschijnlijk voedselvergiftiging);
ik heb 2 hele mooie laatste weken gehad van mijn stage.
Het is ontzettend
snel gegaan en wat heb ik ervan genoten. Ik heb zoveel mogen leren, zoveel
mooie mensen mogen ontmoeten en heb weer een nieuwe cultuur in mijn hart mogen
sluiten.
Zo’n anderhalve
week geleden heb ik voor de tweede keer tijdens mijn stage mogen preken! Dit
keer was het op zaterdagavond voor de jeugd van de kerk. Superspannend, maar
opnieuw heel erg leuk en mooi om te doen. Ik heb gesproken over de lasten die
we soms als een juk met ons meedragen. Dingen in ons leven waar we mee zitten:
verdriet, afwijzing, onzekerheid, zonden, pijn etc. Er zijn zoveel dingen waar
wij als mensen mee kunnen (blijven) worstelen! Vanuit de Bijbel heb ik de
jeugd vertelt dat Jezus ons uitnodigt om
deze dingen bij Hem te brengen, en Zijn juk (wat licht is!) op ons te nemen.
Het is niet zo dat het volgen van Jezus dan meteen makkelijk is, maar het is
wel een mooi avontuur! Dit kon ik dan weer mooi verbinden met het beklimmen van
de Chimborazo: niet makkelijk, maar een prachtige wandeling met een fantastisch
uitzicht. Dit hadden we namelijk deze dag met een groepje van de jeugd gedaan.
Door de hoogte was het erg vermoeiend: we waren snel buiten adem en hadden soms
last van hartkloppingen. In kleine stapjes gingen we dus omhoog en kwamen
uiteindelijk bij een meer met uitzicht op de top van de vulkaan, zo’n 5100 meter hoog. Het was erg gaaf en leuk om te doen met een grote groep van de kerk!
Daarnaast heb ik
in mijn laatste twee weken nog 2 interviews mogen houden. Dit vond ik een van
de meest bijzondere dingen van mijn stage: het interviewen van de vrouwen. Ik vind
het bijzonder dat ze mij zo dichtbij lieten en een stukje van hun verhaal met
mij hebben gedeeld. Ook deze vrouwen vertelden over het huiselijk geweld dat
bij hen thuis plaatsvindt. Ze beaamden dat dit bij veel Quichua gezinnen
gebeurd. Daarbij vertelden ze mij ook dat ze hier onderling met elkaar over
praten. Soms op een negatieve manier dat er geroddeld wordt, maar vaak ook op
een positieve en bemoedigende manier. Wanneer ik een van de vrouwen vraag om
een voorbeeld te geven van een situatie, vertelt ze dat ze op zondag altijd de
was doet voor het hele gezin (met de hand!). Als haar man ziet dat er nog een
vlekje zit op de kleding, wordt ze geslagen. Vervolgens vraag ik haar of ze
hier tegenin kan gaan, of dat er verandering mogelijk is, en daar is ze heel
kort en duidelijk over: ‘hij is de man’. Het lijkt hier zo ingebakken te zitten
in de cultuur dat de man ‘de baas’ is in alles en dat de vrouw daar maar mee
moet leven. Mijn licht feministisch gekleurde bloed heeft daar toch een beetje
moeite mee. Het feit dat ik hier iets
aan zou willen veranderen, maar het vervolgens ook moeilijk om weg te gaan.
Afgelopen weekend
hebben we afscheid genomen van de jeugd, de kerk en het team. We zijn verwend
met cadeautjes, lieve woorden en veel ‘Dios de bendigas’. Mooie mensen die we
hebben ontmoet en die ik nooit zal vergeten. Met z’n drieën zijn we begonnen
met een rondreis van zo’n 2enhalve week.
We zijn begonnen in Banos, waar we
dinsdag fijn geschommeld hebben aan het einde van de wereld. Woensdag hebben we een tour
naar de jungle gedaan, inclusief gezicht onder de verf en moddermasker, zwemmen in een prachtige waterval en wandelen in de jungle. Ontzettend leuk om te genieten van dit prachtige land en
even vakantie te vieren en te ontspannen na een paar hele intensieve en bijzondere stageweken.
Ondertussen ben
ik ook weer opgeknapt van mijn (waarschijnlijk) voedselvergiftiging, dus dat is
ook erg fijn! Hierna gaan we nog naar Cuenca, (misschien Guilatoa), Mindo en
Quito en op 31 maart vliegen we weer naar Nederland.
Ciao,
Laurien
PS: Mocht een van jullie geïnteresseerd zijn in een stage bij SEMILA, of een academische minor over Missions in de Quichua-context: houdt de volgende Facebook pagina op de hoogte! Voor vragen hierover kun je bij mij terecht :)
https://www.facebook.com/IMC-1041004052628322/
dinsdag 1 maart 2016
Las mujeres de Quichua
De tijd vliegt! Ik ben al bijna op de helft van mijn tijd in
Ecuador! Een van de dingen waar ik in de afgelopen weken mee bezig ben geweest
is een onderzoek naar de rol van de vrouw binnen de Quichua bevolkingsgroep.
Door middel van interviews, observeren en een enquête ben ik bezig naar een
onderzoek naar de Quichua vrouwen. In de afgelopen weken heb ik hier dus aardig wat over geleerd, en ben ik
weer heel wat verhalen van vrouwen rijker.
De vrouwen hier
dragen de verantwoordelijkheid voor het gezin en heel het huishouden: ze zijn
verantwoordelijk voor de kinderen, het vee en alles wat bij het huishouden komt
kijken. En vaak hebben ze daarnaast ook
nog een baan. Dit betekent dat ze vaak erg vroeg in de ochtend (rond 4 uur)
opstaan om het vee te verzorgen zodat ze op tijd klaar zijn om het ontbijt
klaar te maken voor de man en de kinderen. De rest van de dag is ze bezig met
het huishouden en soms nog een baan ernaast.
Zo sprak ik een
vrouw die een eigen hamburgertent runt. Naast dat ze voor haar gezin zorgt en
het huishouden runt, maakt ze elke dag de ingrediënten klaar voor de hamburgers
en frietjes om vervolgens van 16-22 uur haar hamburgers te verkopen. Daar zijn
onze 8-uurse werkdagen niks bij!
In het interview onder het genot van een heerlijke hamburger vertelt ze me ook dat er veel misbruik en geweld plaatsvindt onder de Quichua vrouwen. Haar eigen man eist bijvoorbeeld altijd meer geld;
wat ze verdient is nooit genoeg. Ondanks dat ze heel erg hard werkt,
erg hard haar best doet, is het nooit genoeg. De mannen straffen de vrouwen
vaak met een pak slaag, harde scheldwoorden en/of het achterhouden van geld. In
haar eigen huwelijk is dit door de jaren wel verbeterd: haar man is minder
gewelddadig en luistert naar haar
wanneer ze voorleest uit de Bijbel. Toch gaat hij nog niet mee naar de kerk, en
dit is een groot gebedspunt voor haar, samen met veel andere vrouwen.In het interview onder het genot van een heerlijke hamburger vertelt ze me ook dat er veel misbruik en geweld plaatsvindt onder de Quichua vrouwen. Haar eigen man eist bijvoorbeeld altijd meer geld;
Het is heftig om
de verhalen te horen, en het doet me oprecht veel pijn om te zien en horen dat
vrouwen hier minderwaardig worden behandeld, hoe hard ze soms mishandeld worden door hun eigen mannen en geen erkenning krijgen voor al
het werk dat zij doen. Dit maakt ook dat de vrouwen sterk zijn en hun toevlucht
zoeken en vinden bij God. Daarbij heb ik ook verschillende lichtpuntjes gehoord
in de interviews die ik gehouden heb: de verbetering waar ik net over vertelde,
een vrouw die zegt niet bang meer te zijn voor haar man en een vrouw die
observeert dat het bij de christelijke gezinnen anders is dan de
niet-christelijke gezinnen. Zo zijn de niet-christelijke mannen nog strenger op
dat de vrouwen het huis niet verlaten en is er minder geweld onder de
christelijke mannen. Ook ligt er een verantwoordelijkheid bij de vrouwen
volgens sommigen: veel gaan niet naar school, studeren niet en komen daardoor
ook lastiger aan een baan. Deze twee factoren laten dan ook het belang van goed
onderwijs: zowel gewoon onderwijs als christelijk onderwijs, in mijn optiek.
Naast het
onderzoek waar ik mee bezig ben, help ik
ook mee met het vrouwenproject. Naast dat ik hier een verslag voor zal
schrijven naar aanleiding van mijn observaties heb ik meegeholpen met een
vrouwen conferentie.
Een foto van deze dag die heel goed de situatie van de vrouwen weergeeft is deze foto van de spiegel. op deze spiegel schreven we woorden die naar hen geroepen/gezegd worden: niet dienstbaar, lelijk, ' je weet niks', nutteloos..
Ik mocht bij deze dag de aflsuitende preek
geven. Mijn eerste échte preek nadat ik in December het vak ‘Homilitiek’ heb
gevolgd. Ik heb ontzettend genoten van dit vak, heel veel geleerd en ook wat
zekerder geworden in het publiek spreken. Ik had dus ook erg veel zin om de
preek te geven, en ik moet zeggen dat het goed ging en dat ik er erg van
genoten heb! Het was heel bijzonder om deze vrouwen te bemoedigen om ze schoon
te laten wassen door Jezus en hen ervan te verzekeren dat God ze zo mooi gemaakt
heeft.
Ondertussen ben
ik al bijna op de helft van mijn tijd hier in Ecuador. Omdat ik het hier lekker
druk heb en erg geniet gaat de tijd lekker snel, al heb ik natuurlijk ook wel
weer zin om over 4 weken Alexander weer te mogen knuffelen, m’n familie weer te
mogen zien en het ‘gewone’ leven op de ETF weer op te pakken. Maar eerst nog 4
weken maximaal genieten in dit heerlijke land. Ik zal nog 2 weken stage lopen
en mijn werkzaamheden hier afronden, en daarna zal ik nog 2 weken rondreizen
met Laura en Esther. Ik ben benieuwd welke mooie dingen we allemaal gaan zien
in dit prachtige land.
Hasta la vista,
Laurien.
Abonneren op:
Posts (Atom)